IMDb Rating: 5.3/10
De Amerikaanse onafhankelijke komische dramafilm What Goes Up uit 2009, geregisseerd door Jonathan Glatzer, werpt een fascinerende, gelaagde en ietwat cynische blik op de betekenis van heldendom, morele dilemma's en de mediavriendelijke dynamiek binnen een kleine gemeenschap. De film combineert een slice-of-life sfeer met de onderhuidse tragiek van een emotionele crisis.
Het verhaal speelt zich af in de winter van 1986 en volgt Campbell Babbitt, een moreel worstelende en emotioneel beschadigde journalist uit New York. Hij wordt door zijn krant naar een slaperig stadje in New Hampshire gestuurd om verslag te doen van de lokale hysterie rondom Christa McAuliffe, de lerares die als eerste burger de ruimte in zal gaan met de Spaceshuttle Challenger. Bij aankomst besluit Babbitt een oude studievriend op te zoeken, maar hij ontdekt dat deze docent zojuist zelfmoord heeft gepleegd. Terwijl een collega-docente wanhopig probeert om een naderend schandaal uit de media te houden, raakt Babbitt geïntrigeerd door de achtergebleven leerlingen van zijn overleden vriend. Hij belandt in de leefwereld van een disfunctionele groep scholieren en buitenbeentjes. De groep wordt geleid door de manipulatieve verleidster Lucy, de timide voyeur Jim en de zwangere tiener Lops. Om hun vertrouwen te winnen, deelt Babbitt zijn eigen ethische misstappen, maar hij raakt al snel geobsedeerd door hun behoefte aan aandacht en hun wanhopige verlangen om een held te creëren waar er geen bestaat.
De film steunt op het gelaagde acteerwerk van een gevarieerde cast. Steve Coogan levert een sterke prestatie als de getormenteerde journalist Campbell Babbitt. Hilary Duff breekt met haar brave imago in de gelaagde rol van Lucy Diamond. Josh Peck schittert als Jim Lement en Olivia Thirlby speelt de rol van Tess Sullivan. De cast wordt verder versterkt door Molly Shannon als lerares, Sarah Lind en Ingrid Nilson.
De minimalistische en melancholische filmmuziek werd gecomponeerd door Roddy Bottum. Zijn sfeervolle, door piano en subtiele synthesizers gedragen score vangt de nostalgische jaren tachtig-sfeer en de onderhuidse eenzaamheid van de personages op sublieme wijze.