IMDb Rating: 6.2/10
De Amerikaanse romantische dramafilm Personal Effects uit 2009, geschreven en geregisseerd door David Hollander, is een intiem, melancholisch en diepgaand portret over rouwverwerking en onvoorziene menselijke verbindingen. De film is gebaseerd op het korte verhaal Mansion on the Hill van Rick Moody en verkent hoe twee beschadigde zielen troost bij elkaar kunnen vinden te midden van een ondragelijk verlies.
Het verhaal volgt Walter, een jonge en veelbelovende twintiger in de professionele worstelwereld, wiens leven wreed tot stilstand komt wanneer zijn zus op brute wijze wordt vermoord. Hij keert onmiddellijk terug naar zijn geboorteplaats om zijn diepbedroefde moeder Gloria te ondersteunen, terwijl hij tegelijkertijd verteerd wordt door een intens verlangen naar gerechtigheid en wraak. Tijdens de emotioneel slopende rechtszaak ontmoet hij Linda, een charmante maar getraumatiseerde oudere vrouw wiens echtgenoot eveneens is vermoord door een alcoholische vriend. Linda voedt in haar eentje haar dove en opstandige tienerzoon Clay op, die zwaar worstelt met het verlies van zijn vader. Tussen de gereserveerde Walter en de kwetsbare Linda bloeit al snel een bijzondere band op die langzaam uitgroeit tot een romance. Tegelijkertijd ontfermt Walter zich over Clay door hem te introduceren in de worstelsport om zijn frustraties te kanaliseren. Terwijl het drietal samen probeert te helen, blijft de naderende uitspraak van de rechtbank als een donkere schaduw boven hun prille geluk hangen.
De sterke en gelaagde acteerprestaties vormen het absolute fundament van deze film. Hollywood-ster Michelle Pfeiffer levert een uiterst breekbare en krachtige prestatie als de geteisterde moeder Linda. Ashton Kutcher schittert in een van zijn meest serieuze rollen als de melancholische en getormenteerde Walter. De legendarische Oscarwinnares Kathy Bates voegt diepgang toe als Walters bezorgde moeder Gloria. De jonge Spencer Hudson maakt indruk als de dove zoon Clay, ondersteund door rollen van onder andere John Mann, Sarah Lind en Brian Markinson.
De sfeervolle en minimalistische filmmuziek werd gecomponeerd door de befaamde IJslandse componist Jóhann Jóhannsson. Zijn melancholische composities, die gedragen worden door ingetogen pianoklanken en emotionele strijkersarrangementen, vangen de diepe eenzaamheid, de spirituele pijn en de sprankjes hoop van de personages op een sublieme wijze.