IMDb Rating: 7.9/10
De Nieuw-Zeelandse tragische dramafilm Once Were Warriors uit 1994, geregisseerd door Lee Tamahori, is een rauwe, schokkende en buitengewoon indringende boekverfilming van de gelijknamige bestseller van Alan Duff. De film schetst een pijnlijk realistisch en ontluisterend beeld van de maatschappelijke problematiek, armoede en het destructieve huiselijk geweld binnen een hedendaagse Maori-familie in de achterwijken van Auckland.
Het verhaal draait om de familie Heke, die verscheurd wordt door de gewelddadige aard van gezinshoofd Jake 'The Muss'. Jake is een man met een angstaanjagend kort lontje die zijn frustraties, gevoed door overmatig alcoholgebruik in de lokale pub, rücksichtslos botviert op zijn gezin en buitenstaanders. Zijn trotse vrouw Beth blijft desondanks wanhopig vechten om de waardigheid en de traditionele culturele wortels van haar familie te behouden. De constante angst en dreiging eisen echter een loodzware tol van hun opgroeiende kinderen. De oudste zoon Nig vlucht in de schijnveiligheid van een gewelddadige straatbende, terwijl de jonge Boogie in een jeugdinrichting belandt. Het is echter de dertienjarige dochter Grace die de zwaarste emotionele last draagt; ze zoekt haar toevlucht in het schrijven van traditionele verhalen, totdat een onvoorstelbare tragedie het gezin definitief dwingt om de brute realiteit onder ogen te zien.
De film dankt zijn legendarische status aan de angstaanjagend sterke acteerprestaties. Temuera Morrison levert een huiveringwekkende en iconische prestatie als de brute Jake Heke, en Rena Owen schittert met een breekbare maar krachtige rol als de getormenteerde Beth. De getalenteerde jonge cast bestaat verder uit Mamaengaroa Kerr-Bell als Grace, Julian Arahanga als Nig en Taungaroa Emile als Boogie. Ook Cliff Curtis en Pete Smith maken deel uit van het sterke ensemble.
De opzwepende en emotioneel geladen filmmuziek werd gecomponeerd door het duo Murray Grindlay en Murray McNabb. Hun soundtrack mengt traditionele Maori-gezangen op sublieme wijze met moderne ritmes, wat de diepe culturele strijd en de rauwe, stedelijke tragiek van de personages optimaal versterkt.