IMDb Rating: 5.1/10
De Nederlandse psychologische thriller De Eetclub uit 2010, geregisseerd door Robert Jan Westdijk, is een zenuwslopende boekverfilming van de gelijknamige, razend populaire bestseller van Saskia Noort. De film werpt een onthullende en duistere blik achter de glamoureuze schermen van een ogenschijnlijk perfecte, welgestelde vriendenkring in een exclusieve villawijk.
Het verhaal volgt Karen en haar echtgenoot Michel, een koppel begin dertigers dat samen met hun dochtertje de drukke stad verlaat om te gaan wonen in een chique en rustige buitenwijk. Karen vindt al snel aansluiting bij een hechte en succesvolle vriendengroep: de vrouwen van 'De Eetclub' en hun invloedrijke echtgenoten. De vriendschap is aanvankelijk doordrenkt met gezellige diners, dure feesten en luxe, waardoor Karen zich al snel helemaal thuis voelt. Dit idyllische droomleven verandert echter in een absolute nachtmerrie wanneer een van de clubleden onder zeer verdachte omstandigheden om het leven komt. Niet lang daarna volgt een tweede tragedie, wat de onderlinge relaties binnen de eetclub direct op scherp zet. Karen begint te beseffen dat haar nieuwe vrienden grote, duistere geheimen met zich meedragen die te maken hebben met vreemdgaan, chantage en louche financiële deals. Vastberaden om de waarheid boven tafel te krijgen, start ze haar eigen onderzoek, maar ze ontdekt al snel dat het beschermen van de groepsbelangen levensgevaarlijke vormen aanneemt.
De thriller steunt op een sterke en dynamische Nederlandse ensemblecast. Bracha van Doesburgh schittert in de hoofdrol als de vindingrijke Karen. Halina Reijn levert een intense prestatie als de getormenteerde Babette, en Angela Schijf vertolkt de rol van de breekbare Chantal. De rollen van de overige vrienden en echtgenoten worden sterk ingevuld door onder anderen Thom Hoffman, Birgit Schuurman, Mark van Eeuwen, Peter Paul Muller, Mattijn Hartemink en Bas Keijzer.
De onheilspellende en sfeervolle filmmuziek werd gecomponeerd door de bekende Belgische componist Steve Willaert. Zijn indringende, minimalistische partituur versterkt de onderhuidse paranoia, het sluimerende verraad en de claustrofobische spanning van deze psychologische misdaadfilm op sublieme wijze.